Agensi Berita Antarabangsa Ahlul Bait (ABNA): Kesihatan awam adalah salah satu penunjuk terpenting pembangunan negara. Ia bukan sahaja mencerminkan kualiti hidup masyarakat, tetapi juga kemampuan kerajaan untuk menegakkan keadilan sosial dan menyediakan perkhidmatan awam yang berkesan. Perbandingan antara sistem penjagaan kesihatan Iran hari ini dengan keadaan sebelum Revolusi Islam menunjukkan bahawa Republik Islam bukan sahaja telah meningkatkan penunjuk kesihatan, malah telah membangunkan satu model keadilan, kebolehcapaian, dan kemandirian perubatan, walaupun di bawah sekatan paling keras dalam sejarah moden.
Zahra Shafei, Penyelidik Budaya
Kesihatan awam adalah salah satu penunjuk terpenting pembangunan negara. Ia bukan sahaja mencerminkan kualiti hidup masyarakat, tetapi juga kemampuan kerajaan untuk menegakkan keadilan sosial dan menyediakan perkhidmatan awam yang berkesan. Perbandingan antara sistem penjagaan kesihatan Iran hari ini dengan keadaan sebelum Revolusi Islam menunjukkan bahawa Republik Islam bukan sahaja telah meningkatkan penunjuk kesihatan, malah telah membangunkan satu model keadilan, kebolehcapaian, dan kemandirian perubatan, walaupun di bawah sekatan paling keras dalam sejarah moden. Transformasi ini bukan retorik semata-mata; ia disokong oleh bukti bertulis dan data yang boleh diukur.
Pengabaian dan Keterbelakangan: Sistem Penjagaan Kesihatan Iran Sebelum Revolusi Islam
Sebelum Revolusi, sistem penjagaan kesihatan Iran mengalami kelemahan struktur yang serius. Dasar yang tidak berkesan, sistem pendidikan yang rapuh, dan kekurangan teruk profesional terlatih mengancam kesihatan dan kebajikan awam. Kekurangan pakar terlatih serta kelemahan dalam pendidikan dan rawatan perubatan adalah antara masalah paling serius sistem tersebut.
Anthony Parsons, bekas Duta Britain ke Iran, menulis dalam memoirnya tentang keadaan kesihatan yang teruk dan kekurangan doktor pada era itu: "Pada masa itu (sekitar 1966), Iran hanya mempunyai sebelas ribu doktor, sedangkan negara memerlukan antara empat puluh hingga lima puluh ribu." Beliau menambah bahawa sekurang-kurangnya separuh daripada doktor ini tertumpu di Tehran kerana amalan swasta membolehkan mereka mendapat lebih banyak wang. Beliau juga menyatakan bahawa bilangan jururawat dan kakitangan perubatan terlatih adalah rendah, dan program latihan gagal menghasilkan keputusan yang bermakna.
Dasar yang cacat ini membawa kepada ketibaan doktor dari Pakistan, India, dan Bangladesh ke sektor penjagaan kesihatan Iran. Ramai yang tidak mempunyai latihan klinikal yang mencukupi, tidak memperoleh kemahiran yang diperlukan untuk penjagaan pesakit yang betul, tidak bertutur bahasa Parsi, dan mencipta masalah budaya dan komunikasi yang serius. Iran berada di belakang negara yang sangat miskin seperti Fiji dan Jamaica dari segi nisbah doktor kepada penduduk, dengan hanya tiga doktor untuk setiap sepuluh ribu orang.
Akibatnya, walaupun di Tehran, penjagaan kesihatan adalah mahal dan tidak boleh dipercayai. Ubat-ubatan dan kemudahan rawatan sebahagian besarnya dikhaskan untuk golongan kaya. Pada 2 Julai 1977, akhbar Ettela'at melaporkan bahawa bandar Ardakan, dengan populasi 70,000, tidak mempunyai sebuah pun farmasi. Tajuknya berbunyi: "Rakyat Ardakan perlu bergerak sejauh 120 kilometer untuk mendapatkan ubat."
Keadaan di kawasan luar bandar adalah lebih teruk lagi. Beberapa pusat kesihatan yang wujud tidak mempunyai peralatan dan ubat-ubatan, tertutup kerana cuaca buruk dan jalan tersekat, dan sering menggantung perkhidmatan untuk tempoh yang lama. Di kebanyakan kampung dan pekan, kelahiran bayi diuruskan oleh bidan tradisional yang tidak mempunyai latihan yang betul dan pengetahuan kebersihan asas. Kehamilan dan kelahiran adalah pengalaman berbahaya, dan kematian ibu adalah risiko berterusan. Pada tahun 1976 sahaja, 255 ibu meninggal dunia semasa bersalin. Penjagaan bayi baru lahir juga dijalankan tanpa penyeliaan profesional, bergantung pada pengetahuan tradisional dan infrastruktur kesihatan yang sangat lemah, kadang-kadang tanpa akses kepada air minuman bersih. Dalam keadaan sedemikian, kematian bayi dan kanak-kanak sering dilihat sebagai realiti yang tidak dapat dielakkan.
Sistem yang rapuh ini menjadi maut dengan penyebaran penyakit berjangkit. Dalam satu telegram bersejarah daripada penduduk Dezful kepada perdana menteri, penduduk menggambarkan wabak demam kepialu dan tifus merebak di bandar dan melaporkan bahawa ramai orang telah dijangkiti akibat kekurangan doktor dan ubat.
Transformasi Selepas Revolusi Islam
Empat dekad selepas kemenangan Revolusi Islam, keadaan gelap dan berbahaya ini telah bertukar menjadi salah satu pencapaian terpenting Republik Islam. Melalui dasar yang berpusatkan keadilan dan akses sejagat, sistem penjagaan kesihatan Iran telah mencapai tahap di mana ia kini diiktiraf kerana inovasi dalam rawatan, pengeluaran farmaseutikal, dan industri perubatan.
Penyatuan pendidikan perubatan ke dalam sistem penjagaan kesihatan negara dan penubuhan Kementerian Kesihatan, Rawatan, dan Pendidikan Perubatan menandakan titik perubahan utama. Selama empat dekad, bilangan sekolah perubatan meningkat dari 9 ke 68, dan bilangan doktor per kapita meningkat lima kali ganda berbanding tempoh pra-revolusi.
Perkembangan rangkaian penjagaan kesihatan negara memastikan akses yang lebih sama rata kepada perkhidmatan. Rumah-rumah kesihatan ditubuhkan walaupun di kampung-kampung yang paling terpencil. Undang-undang insurans kesihatan sejagat diguna pakai, dan liputan insurans seluruh negara berkembang secara beransur-ansur. Perkhidmatan penjagaan kesihatan menjadi boleh diakses dan mampu dimiliki oleh penduduk umum.
Perubahan ini dicerminkan dalam penunjuk utama seperti jangka hayat, yang telah mencapai 74 tahun, tiga tahun lebih tinggi daripada purata global. Berbanding dengan tempoh pra-revolusi, Iran telah meningkat lebih 60 kedudukan dalam penunjuk kesihatan global.
Wanita dalam Sistem Penjagaan Kesihatan Iran dan Sumbangan Mereka
Banyak sistem penjagaan kesihatan Barat menghadapi cabaran serius seperti model perubatan berpusatkan lelaki, peminggiran pengalaman wanita, dan bias gender dalam rawatan. Iran mengikuti laluan yang berbeza melalui dasar yang disasarkan, terutamanya dalam kesihatan wanita.
Selepas Revolusi, wanita memasuki profesion perubatan pada skala yang tidak pernah berlaku sebelum ini. Mereka dilatih sebagai pekerja kesihatan komuniti, bidan, doktor, jururawat, dan pendidik perubatan. Kehadiran meluas mereka mengubah sistem penjagaan kesihatan awam Iran. Kepentingan wanita dalam semua kepakaran perubatan adalah begitu signifikan sehingga pada tahun 1989, Imam Khamenei menggambarkannya sebagai kewajipan agama, dan telah berulang kali menyatakan dekri ini sejak itu:
"Dalam beberapa pekerjaan, seperti bidang perubatan, kehadiran wanita adalah wajib kifai [kewajipan agama yang tidak ditujukan kepada orang tertentu dan jika dilakukan oleh sebahagian Muslim yang mukallaf, yang lain tidak lagi dipertanggungjawabkan]. Adalah wajib [dari segi agama] untuk mempunyai doktor wanita, jadi adalah penting bagi wanita untuk melanjutkan latihan perubatan sehingga terdapat bilangan doktor wanita yang mencukupi."
Membatasi obstetrik dan ginekologi kepada doktor wanita meningkatkan akses wanita kepada penjagaan kesihatan dan dengan ketara meningkatkan kualiti hubungan doktor-pesakit. Wanita dapat bercakap secara terbuka dan selesa tentang isu kesihatan fizikal dan reproduktif, membawa kepada diagnosis yang lebih tepat, rawatan yang lebih berkesan, dan lebih banyak kepercayaan terhadap sistem penjagaan kesihatan. Rawatan menjadi lebih manusiawi dan empati berbanding jauh dan berhierarki.
Profesor dan pendidik wanita juga memainkan peranan penting dalam membentuk generasi baru pekerja kesihatan dengan pemahaman yang lebih mendalam tentang tubuh, kesakitan, dan keperluan wanita, pemahaman yang kini diiktiraf secara meluas sebagai kekurangan dalam banyak sistem penjagaan kesihatan Barat.
Kehadiran pekerja kesihatan wanita dalam penjagaan ibu, kesihatan kanak-kanak, vaksinasi, pendidikan kesihatan keluarga, dan pemantauan kehamilan dalam rangkaian kesihatan luar bandar adalah muktamad. Penurunan mendadak dalam kematian ibu dan bayi berkaitan langsung dengan peningkatan kehadiran profesional wanita terlatih.
Hari ini di Iran, wanita hamil menerima penjagaan pranatal percuma. Akses kepada pakar dan bidan terlatih di kawasan luar bandar telah berkembang dengan ketara. Kematian bayi telah bertambah baik sebanyak 29 kedudukan global dan kini kurang daripada separuh purata dunia, dengan 11 kematian per 1,000 kelahiran. Program promosi penyusuan susu ibu, pemakanan pelengkap yang betul, pemantauan pertumbuhan kanak-kanak, sokongan pemakanan untuk ibu dan kanak-kanak yang terdedah, inisiatif keselamatan makanan di kawasan terpinggir, dan liputan vaksinasi kanak-kanak hampir sejagat semuanya menyumbang kepada peningkatan kesihatan ibu dan anak.
Semua transformasi ini dimungkinkan oleh Revolusi Islam. Seperti yang dinyatakan oleh Imam Khamenei:
"Revolusi menanamkan rasa maruah dalam bangsa dan negara kita. Mereka cuba menggalakkan bangsa kita pada banyak kali. Mereka cuba meyakinkan rakyat kita bahawa mereka tidak cekap. 'Ya, kamu telah melaksanakan revolusi, tetapi kamu tidak boleh menjalankan negara sendiri. Kamu tidak boleh membuat kemajuan. Kamu tidak boleh mengikuti dunia.' Setiap kemajuan saintifik adalah satu testimoni kepada kecekapan bangsa kita."
Hari ini, Iran telah menunjukkan bahawa kemajuan tanpa kebergantungan adalah mungkin melalui kepercayaan, berdikari, dan mempercayai kemampuan belia negara. Dalam masa kurang lima dekad, negara telah bertukar dari pengimport dan pengguna kepada pengeluar dan pengeksport dalam pelbagai sektor industri perubatan. Dipandu oleh prinsip-prinsip Islam, Iran telah membuka laluan baharu untuk wanita dan memperkenalkan model penjagaan kesihatan yang berbeza berakar pada maruah, kemandirian, dan keadilan sosial.
Your Comment